Van Roscoff naar Camaret met dolfijnen

Vandaag stond de tocht naar Camaret Sur Mer op de planning. Camaret ligt aan de monding van de Rade de Brest en vanaf Roscoff is de afstand 62 Nm. We vertrokken om kwart over zeven in de ochtend. Er scheen een flauw zonnetje en in het begin stond er nauwelijks wind. Bij Ile de Batz sneden we een cardinale ton af, maar dat hadden we beter niet kunnen doen. Een tiental meters van de Carina af dook ineens een rotspunt uit het water op, die af en toe niet zichtbaar was als een grote golf er over heen spoelde. De rotspunt stond dan ook slecht aangegeven op onze Navionics-kaarten. Na deze bijna catastrofale fout zochten we gauw de juiste koers weer op. Tijdens het rondden van Ile de Batz trok de wind aan naar een Oost tot NO3-4, De wind kwam weer geheel van achter, zodat we alleen op grootzeil verder zeilden. Er stond een aardige oceaandeining met windgolven er doorheen, waardoor we behoorlijk door elkaar werden geschud en het grootzeil voortdurend de neiging had om te gijpen, zodat we besloten alleen op de fok verder te gaan. We mochten ook niet te veel snelheid maken om het tij bij Chenal du Four om twee uur mee te hebben. Na een paar uur kregen we gezelschap van een groep dolfijnen, die naast, onder, achter en voor de boot zwommen, afgewisseld met vreugdesprongen uit het water. Na een half uur was kennelijk de pret over en verdwenen ze weer zoals ze gekomen waren. We passeerden halverwege l’Aber-Wrac’h, waar we in 2013 aan de grond liepen en bijna "schipbreuk" leden. We kwamen op tijd aan in het Chenal du Four, waar we de vuurtoren, hoe kan het ook anders, Le Four passeerden. Om vijf uur zeilden we langs de fraaie vuurtoren, gemarkeerd door een kerkruïne op de Pointe de St. Mathieu. Vlak voor de Rade van Brest trok de wind aan naar N4-5 en sjeesden we met negen knopen over het water. Vanwege twee knopen tegenstroom zes over de grond. Een Engels jacht met een Spinnaker op, dat ons onderweg passeerde, haalden we met forse schreden weer in en kwamen zelfs eerder in Camaret aan, waar we door de sterke wind bij het afmeren werden geholpen door een Noor, van het jacht dat achter ons lag en een Engels echtpaar, dat van een andere steiger kwam. Morgen nemen we, na zes dagen achtereen varen van toch wel relatief grote afstanden, een rustdag. In Camaret zijn we in 2013 al een keer geweest toen we Brest als einddoel hadden en een prachtige kustwandeling maakten naar de schitterende rotspartij van Pointe de Penhir.