Naar Loctudy met een bijna-aanvaring

Om negen uur verlieten we de Marina Camaret. Het was wederom mooi weer. De zon scheen en de wind was opnieuw noord tot NO-3. De Noor achter ons zwaaide ons hartelijk uit met “Have a save journey”. Dat “save journey” bleek al heel snel van toepassing. Vlakbij de uitgang van de haven maakte plotseling een Engels zeiljacht zich los van een steiger en kwam dwars voor onze Carina te liggen op minder dan een scheepslengte. Met volle kracht achteruit probeerden we een aanvaring te vermijden, maar de Flexofold-klapschroef en het lage toerental van de Yanmar-keerkoppeling in de achteruitstand, zorgden voor een traag rem-effect. Langzaam verminderde de Carina vaart richting het Engels jacht. Inmiddels had de Engelse schipper ook volle kracht achteruit gegeven met als resultaat dat zijn jacht met de achtersteven op de steiger knalde. Gelukkig konden we op een tiental centimeters na een aanvaring vermijden. Zelf probeer je je schip zo heel mogelijk te houden en dan door een ander jacht zou je fikse schade oplopen. De Engelse schipper verontschuldigde zich meermalen met “I am very sorry”. Bemanning van een Frans jacht, dat in de buurt lag en alles had gezien, zag ons zuchten van verlichting en riep ons bemoedigend toe “Have a nice day”. Gelukkig had nu degene, die de bijna aanvaring veroorzaakte alleen zelf schade, maar het had ook ons kunnen treffen. En daar gaat je vakantie dan. Na van de schrik bijgekomen, zeilden we met een noordoosten wind 3-4 bft. over een rustige oceaandeining langs Pointe du Toulinguet, gemarkeerd door een fraaie witte vuurtoren, richting Raz de Sein. Raz de Sein staat bekend vanwege flinke stromingen tussen de landtong Pointe de Sein en het eiland Ile de Sein. Op youtube staat een heftig filmpje waarbij tijdens een storm de vuurtoren in zijn geheel overspoeld wordt door de hevige branding. Om het tij hier mee te hebben, moesten we tussen één en twee uur pas aankomen. Iets te vroeg om één uur rondden we in een knobbelige zee de vuurtoren van Raz de Sein. De wind was toegenomen naar noord tot NO4-5 en zo zeilden we met 8,5 knopen richting Pointe de Penmarch, de laatste landtong, die we moesten ronden naar de havenplaats Loctudy toe . Omstreeks vijf uur passeerden we Pointe de Penmarch. Even later verdween de wind en op motor en grootzeil kwamen we om kwart over zeven in de marina van Loctudy aan, waar we op het land even verderop een stevig onweersbui zagen en hoorden. Morgen gaan we het vissersplaatsje Loctudy bekijken.